wegedzieciak.pl

[YolaW]

daria, nie wiem czy chodziło Ci też o trochę starsze dzieci jak mój Olaf, ale co tam, napisze
7:00-8:00 - pobudka (Olaf różnie się budzi)
zaraz po wstaniu przebieram Olafa z piżamki i robię mu śniadanie przy czym dzielnie mi asystuje i ogląda a ja mu opowiadam co robię.
potem Olaf je śniadanie.
Potem ja sobie coś robię do jedzenia i wcinamy razem, bo Olaf podkrada mi jeszcze moje jedzonko Przy okazji lata po domu, bawi się i je "z doskoku" niejako (kawałek chleba, sera, kaszy jaglanej z bakaliami itp.)
Około 9:30 zaczynam się ubierać i ogarniam chatę (codzienne odkurzanie, czesanie psa, co drugi dzień podłoga na mokro - muszę niestety ze względu na tony sierści, czasami wstawienie prania, mycie włosów, lub gotowanie np. zupy). Wtedy jestem dość zajęta choć Olaf zawsze kręci się wokół mnie, opowiadam mu conieco, ale nie jestem na nim skupiona w 100% no i nie bawię się z nim. Około 11 idziemy do którejś z moich koleżanek więc często Olaf bawi się z innymi dziećmi, albo spacer jakiś. Przed snem drugie sniadanie.
12:30 - 15:30 Olaf śpi a ja przygotowuję się do zajęć i gotuję obiad.
Po drzemce koło 16 obiad Olafa - ja jem przed wyjściem do pracy jak Olaf jeszcze śpi.
Zabawa z tatą (w tygodniu jestem w pracy między 16 a 21). Często jest też spacer. Przekąska jakaś.
19:30 kolacja. Potem kąpiel i spanie najpóźniej o 20:30.

Oczywiście w każdą środe jedziemy do kina i wtedy Olaf śpi tyle co w aucie czyli prawie nic.

Mój problem to też poczucie, że za mało czasu poświęcam Olafowi, że za mało się z nim bawię itp. Staram się z nim rozmawiać ile się da, ale brakuje mi czasu by poświęcić mu się w 100%. Wkurzam się bo odkąd poszłam do pracy to obowiązków domowych mi nie ubyło i swój wolny czas z Olafem muszę poświęcić na sprzatanie a T swój czasa może poświęcić tylko na zabawę (nie wspomnę już, że jak wracam z pracy i zjem kolację to jeszcze ze 2 godziny prasuję albo sprawdzam testy, wegedzieciakuję też w końcu mi się od życia coś należy, nie?) Myślałam, że jak pójde do pracy to zaczniemy dzielić oowiązki, a tu dupa. Jak nie pracowałam to nie upierałam się by mi pomagał. Jego obowiąziem było czesanie psa, ale zaniedbywał to bardzo przez co ja miałam więcej odkurzania, więc dla świętego spokoju robię to sama, więc przybyl mi kolejny obowiązek. Przepraszam, musiałam się wyżalić przy okazji...Powiedzcie, czy ja Olafkowi za mało siebie daję?

[blamagda]

Jeśli chodzi o darcie przed spaniem, tez to przerabiamy często. I tu mi się przypomina pani Tracy H. - pisała o takim momencie (u niej to było po 3 bodaj ziewnięciu), który jesli się przegapi, to potem właśnie jest ta awantura. Mówiła mi to też ciocia, która Tracy na pewno nie czytała bo ma 60 lat i dzieci miała w latach 70tych czy jakoś tak Grunt, że trzeba zaobserwować kiedy dziecko niby jeszcze aktywne ale już troszkę znużone i wtedy szybko je wyciszać zacząć, zanieść do pomieszczenia w którym śpi, dokonać rytuału, o ile macie jakiś, i ułożyć dziecko do snu - czy to w łóżeczku czy to u swego boku w łóżku rodziców, czy jakkolwiek tam śpicie. To straszne teoretyzowanie, wiem, ale kilka razy mi się to zaiste udało, ale tylko ze 3-4 w całym gutkowym żywocie. Chłopak zasnął po minucie gapienia się w sufit i dziumdziania smoczka czy też międlenia misia.
Daria - baaardzo dużo czasu poświęcasz Natalce. Baardzo! Plan dnia na medal
Yola.W - wcale nie. Z tego co piszesz, obcujesz z nim non stop będąc w domu. Poświęcanie czasu dzieciaczkom to nie tylko zabawa z nimi. Gadanie, bycie z nimi po prostu w czasie różnych czynności, to też niejako kreatywne poświęcanie czasu pociesze swojej, no nie? Jak by chiał się bawić zabawkami i by mu tego brakowało, to pewnie by ci dawał jakoś znaki.

[daria]

[nitka]

ja czuję się jak robot czytając Wasze opisy. Jeszcze się nie zdarzyło, że Antoni bawił się sam przez chociaż 10 minut...

5.30/6.00-8.00 pobudka. Przebieranie kupy, czytanie w łóżku, prysznic Mamy (A w leżaku), odgruzowywanie chałupy
8.00-8.30 - drzemka
8.30-10.30 - z A na rękach jem śniadanie, próbuję umyć chociaż kilka kubków, wstawiam pranie, odkurzam, zabawa
10.30 - 13/14 - spacer*, w tym jedyny dzienny sen A. około 30 minut
13/14 - 17.00 - rzeźbimy. Albo ja coś próbuję zrobić, a A mi wisi na nogach i ryczy, albo się bawimy (ale ja ciągle muszę być na jego poziomie, czyli podłodze), albo po prostu on wyje, a ja rzucam k***mi.
17.00 - 19.00 wraca Faza, gotuje obiad, jemy o 18.00, A od 18.00 do 19.00 wyje, o 19.00 kąpiel, idzie spać. Pierwsza pobudka o 22.00, nast. o 00.30, nast. o 2.00, 4.00, 5.00 i ok. 5.30/6.00 od nowa

sama sobie tak zrobiłam? otóż nie. Moja Droga Matka ciągle mi przez tel moralizowała, że wszystko zależy ode mnie, a po 7dmiu dniach u mnie sama zaczęła rzucać mięsem

[Kat...]

[YolaW]

nitka, podziwiam Cię, że funkcjonujesz jakoś...z każdym m-cem będzie coraz lepiej.

[Kat...]

nitka, ja też. Tzn też Cię podziwiam. Zygmunt nie jest w połowie tak absorbujący jak Anton, przy ludziach to w ogóle aniołek, a ja nie wyrabiam. Gdyby mi się takie dziecko trafiło to byłabym przez jakiś tydzień sławna a tego posta pisałabym z pudła.

[eMka]

[dżo]

nitka, jak ja napiszę swój opis dnia powszedniego naszego to może poczujesz sie choć troche lepiej ,

7.00-7.30 pobudka
(Tym zaledwie otworzy oczy juz jest na brzuchu, siada i próbuje wstawać - tak kotłujemy sie na łóżku około 0,5 h, w międzyczasie staram sie wyjść do łazienki i zrobić bardzo szybko to co najpilniejsze - trwa to niecałe 5 minut bo o po tym czasie jest wrzask nie do wytrzymania)

8.00 - 9.30 zabawa razem i tylko razem, aby umyć naczynia sadzam Tyma w krzesełku do karmienia i co chwilę podaje jakies kuchenne sprzety, które mogłyby go zainteresowac a mi pozwoliły zmyć naczynia, śniadanie zrobione rano przez mojego męża jem w przelocie),

9.30-11.00 drzemka (wspólna)

11.00-12.00 wstajemy, znów kotłowanki wspólne, przygotowywanie posiłku dla Tyma z nim na rekach,

12.00-13.00 spacer (na spacerze tez musze się nagimnastykować i zainteresować syna czyms aby nie wył więc chodzimy na plac zabaw a ja mu pokazuje i opowiadam o zabawkach, bawiących się dzieciach),

13.00-14.00 pierwszy Tymonowy pozacycowy posiłek, troche zabawy,

14.00-16.00 popołudniowa drzemka

16.00-19.00 Tyma przejmuje fader a ja robie obiad dla nas i dziecka, ogarniam dom, jemy i wychodzimy na drugi spacer aby nie dac się zwariować,

19.00 kąpiel i układnaie sie do snu.

Zabawa z Tymonem polega na ciągłym dostarczaniu mu nowych atrakcji bo on bardzo szybko jest znudzony lub zniecierpliwiony i sie wydziera a , że ja tego darcia znieść nie moge to wymyslam co sie tylko da.
Mam taką cicha nadzieje, że wraz z większą mobilnościa Tymona będzie on bardziej samodzielny i zacznie w końcu zajmować się choc troche sam soba.

[elenka]

Yola ja też jak poczytałam rozkłady dnia innych dziewczyn, to pierwsza moja myśl była taka, że zbyt mało czasu poświęcam Krzysiowi
Nie jest jednak łatwo być mamą dwójki i nie zawsze mogę iść/ zrobić to co on chce, czasem popłacze chwilkę, ale mam też wrażenie, że odkąd jest Rysio zaczął być bardziej samodzielny.
Aby razem spędzać czas, staram się wdrażać go w domowe czynności i tak na przykład razem szykujemy warzywa na obiad i przy okazji gadamy sobie o zwierzątkach, a ja mam obiad z głowy i naczynia też zmywamy razem.
Myślę, że mało która mama może sobie pozwolić na beztroskie godziny zabaw.
Ale przecież aktywne bycie z nami w domu to też zabawa, nie?

A i taka mała rada ode mnie powalcz o ten podział obowiązków, na pewno będzie Ci łatwiej wtedy.
Buziak :-*

[Kat...]

[nitka]

[karmelowa_mumi]

NIKITA , to normalne, że nie dajesz rady, nikt by nie dał...psychicznie i fizycznie znieść takiej harówy... Szkoda, że nie masz pomocy...
ja już kiedyś pisałam, że u mnie do 4 miesiąca było identycznie. Dżo, , piszesz o tym, że nie możesz znieść płaczu dziecka. Ja się w końcu tak wkurzyłam, że po prostu kupiłam sobie zatyczki, zaczęłam małą odkładać do łóżeczka i szłam się wysikać. Też wpadała w hiperwentylację...
pewnie próbowałyście tak, może próbujcie przedłużać ten czas odkładania o 1 minutę dziennie?

u nas to odkładanie i przetrzymywanie zbiegło się z masażami... Coś pomogło.

[biechna]

YolaW, ja dopiero dzisiaj przeczytałam Twojego posta :*
Uważam, że bardzo dużo czasu poświęcasz Olafowi, znam 2 dziewczyny, które pracują w szkołach jęz. wieczorami i w ciągu dnia, jak się szykują, gotują sobie obiad itp. to dziecko bawi albo babcia albo niania. Zgodzę się z blamagdą, że obcowanie z dzieckiem podczas wykonywania zwyłych domowych zajęć to przecież też poświęcanie mu czasu i uwagi. Ja tak naprawdę też nieczęsto daję Stasiowi 100% siebie, teraz często siedzę w pokoju przed kompem i pracuję, a on biega po pokoju i się bawi, czasem przychodzi do mnie i wtedy "schodzę na podłogę" i bawimy się razem, ale ostatnio, dopóki mam te zlecenia, to Staś najczęściej daje mi sygnał i ja dopiero wtedy rzucam wszystko i poświęcam się mu najzupełniej.
Ale najbardziej w Twoim poście zasmuciła mnie postawa Twojego męża i rozumiem Cię. Przerobiliśmy podobny moment, tyle, że ja się zaparłam i wybrnęliśmy z podobnej sytuacji. Żeby nie było, nie chcę o M. napisać złego słowa, bo wiem, bo widziałam, że on zachowywał się tak nieświadomie i jestem przekonana, że w taki właśnie sposób, zupełnie bokiem, niechcący, wyłaziło z niego to, na co napatrzył się w domu, czyli - mama skacze koło wszystkich, tata odpoczywa przy gazetach/komputerze. Rozmawialiśmy o tym dużo wcześniej, teoretycznie, ejszcze zanim byłam w ciąży (!), ale życie zweryfikowało możliwości i właśnie boczkiem, krok po kroczku wkradało się w nasz związek i w codzienność to, co widzieliśmy w naszych domach. Kiedy doszło do tego, że płakałam myjąc gary, ryczałam pod prysznicem czując się zupełnie porzucona w obowiązkach domowych, jakaś klapka mi odskoczyła i wiedziałam, że musimy coś zmienić. Mąż ma lekką pracę, czasem może sobie w niej obejrzeć 2 filmy i przeczytać cała gazetę, więc wracał wypoczęty, ale z jakimś właśnie "zakodowanym" z domu przeświadczeniem, że musi sobie teraz odpocząć. odpalał kompa, a ja ryczałam w łazience. Aż wreszcie, jak pisałam, klapka odskoczyła. Źle zrobiłam, że tyle z tym czekałam, bo buchała i ziała ze mnie wściekłośc i rozpacz i myślę, że wyglądałam i brzmiałam dość komicznie, sycząc, że wiecej w tym domu moimi dłońmi obiad dla niego "się nie zrobi" itp Ale rozmowy i starania z obu stron dają rezultat i to, co jest ostotne dla nas w teorii (wzajemna pomoc, świadomy podział obowiązków, równe prawa co do wyboru tego, kto pracuje, kiedy, ile itp oczywiście skłonność do kompromisów itd) wchodzi w życie. Jak zaczynamy robić krok do tyłu, szybko reaguję (bo to niestety ja głównie cierpię na tym "wstecznym") i np. nie zmywam 3 dni, myję tylko talerz dla siebie i Stasia, i garnki. Mówię wcześniej, że się znowu zapętlamy. I udaje się zrobić wtedy 2 kroki do przodu. Jakoś to idzie. Pomyśl nad rozwiązaniem Waszej sytuacji, znam pary, które nie dają radę samymi rozmowami i robią kartki ze spiem, kto co robi w danym tygodniu albo jakie ktoś ma obowiązki w dane dni tygodnia, odstępstwa mają niemile widziane, głupio to brzmi, ale jeśli u nich działa i im pomogło pozbyć się narastającej frustracji i odsuwaniu się od siebie, to chyba dobrze. Piszę to wszystko tylko dlatego, że przeżyłam taką wewnętrzną furię, rozpacz, tyle negatywnych emocji, że na zdrowie mi to nie wyszło i źle wpłynęło bardzo na jakość naszego życia. I zachęcam Cię najgoręcej do próby zmiany tej sytuacji. Bo takie ciągłe wkurzenie odbiera radość życia po prostu. Trudno, czując się tak jak Ty albo podobnie, umieć cieszyć się obowiązkami, a lepsze staje się życie, kiedy zmywanie nie kojarzy się z płaczem, wściekłością czy obrzucaniem partnera nie najlepszymi określeniami w swojej głowie (jak to ja miałam w zwyczaju, a co już mi przeszło i za co go przeprosiłam ).
Trzymaj się Jola :*

[biechna]

[gemi]

biechna - pięknie napisałaś o rozwiązaniu tego niełatwego przecież problemu. Ja tez tak czasami mam, że się zapętlam, biorę wszystko na siebie, a później sił mi brakuje, do męża mi się nie chce przytulić, a i za miła wtedy nie jestem. Póki co u nas na razie wystarczy rozmowa. Najczęściej na temat priorytetów - właśnie po to, by sobie odpuścić to mniej ważne. T. potrafi sobie odpuścić, a ja nie zawsze, a właściwie nawet rzadko. mąż pomaga mi jak może i czasem spręża się za czterech. Oczywiście później odpoczywa, czyli robi to, czego ja chyba juz nie potrafię. Zauważyłam też, że jestem od niego bardziej wytrzymała i zawzięta w realizacji zadań. Co w konsekwencji uruchamia we mnie funkcję robota, który wyłącza się dopiero późną nocą. I wcale na dobre mi to nie wychodzi. Często nie daję sobie nawet pomóc i z uporem maniaka sprzątam, układam, gotuję, itp... Czasem "trzeźwieję" z tego zapętlenia i albo proszę o pomoc, albo po prostu siłą woli uruchamiam klapkę pt."odpuść sobie".
O kurde, ale OT.
A teraz do rzeczy:
- między 7 a 9.30 pobudka (tak, tak - mój syn nie ma konkretnej pory wstawania).
Jeśli wstanie wcześniej niż ja, to się karmimy cycem, zmieniamy pieluchę i się byczymy w wyrku, bawiąc się czym popadnie: kołdrą, poduszką, firanką, prześcieradłem, piżamą, włosami, zębami, uszami, nosami, itepe. Później on się bawi w leżaczku albo na podłodze a ja jem śniadanie i z lekka ogarniam siebie i chatę. Oczywiście śpiewając, recytując i przedrzeźniając dźwięki wydawane przez różne rzeczy.
Jeśli wstanie później, to już zdążę często ogarnąć chatę, siebie i podszykować obiad. Wtedy karmimy, przebieramy i się zacieszamy chwilę w łóżku.
- 10 - 12 - czas na zabawę albo na spacer. Zabawa wygląda tak, że część czasu daję siebie na 100%, część Pawełkowi organizuję tak, by mógł pobawić się sam. A ja wtedy siedzę na kompie i szykuję materiał na korepetycje, bądź w kuchni przygotowuję 2.śniadanie. Poza tym kilka razy w ciągu dnia ćwiczymy według wskazań rehabilitantki.
- około 12 – 2. śniadanie.
- 12.30 lub 13.00 drzemka, albo szykowanie się do niej w postaci wygłupów na łóżku, żeby delikwenta zmęczyć. W czasie pawełkowej drzemki kończę obiad, trochę ćwiczę mój kręgosłup i jem.
- około 14.00 – 15 delikwent się budzi ostatecznie, więc się cycujemy, głaszczemy i albo się bawimy, albo idziemy na zaległy spacer.
- 17 – 18 – powrót taty – czyli euforia. T. Bierze Pawłka na chwilę zabawy, a ja podgrzewam i podaję obiad, po czym zmywam resztę garów. Potem mam chwilkę na kawę.
- około 18 mam zazwyczaj korepetycje, więc Pawełek idzie w obroty do taty lub dziadków. Czasami wtedy Pawełek ma 2. duży pozamleczny posiłek.
- około 19 – zabawa we troje.
- około 20. – kąpiel, masaż, cyc i lulu.
- a ja wtedy: siedzę na WD, szukam materiałów na korki, sprzątam, myję resztę garów, wieszam, bądź składam pranie. Czyli ogólnie robię wszystko to, czym się porządnie męczę. Wolę robić wieczorem, żeby nie czekało na mnie od rana. Poza tym sen mam potem kamienny. Zrywam się tylko na 1-2 nocne karmienia i jakoś nie mam problemów z ponownym zaśnięciem.

daria – bardzo mi się Twój plan dnia podoba. I całe zaangażowanie w kontakt z Natką. Szczególnie to wariowanie jest zupełnie w moim stylu. Poza tym śpiewanie przy różnych czynnościach i opowieści o tym, co się robi, naprawdę dziecko rozwijają

[daria]

[poughkeepsie]

Ech dziewczyny współczuję problemów z mężami. Mój mąż robi w domu bardzo dużo, sprząta np. od mojej ciąży tylko on, popołudniami zajmuje się małym, itd. Ale ja nigdy nie odpuszczam, nie biorę na siebie więcej niż jestem w stanie zrobić, itd. Podstawa to mówić facetom jasno co zrobić, nie liczyć na domyślenie się, bo można czekać aż do śmierci. My od początku mieliśmy założenie związku partnerskiego, ale jasno muszę powiedzieć, że ja po prostu nie odpuszczam, bo mężczyźni bardzo łatwo osiadają na laurach. Im to wychodzi na zdrowie, nam mniej Ale w związku z tym nie narzekam, mamy podział obowiązków. Pamiętajcie, że to nie chodzi o to, że mężczyzna "ma pomagać w domu" on ma wykonać swoją część obowiązków. Mówię Wam, feminizm popłaca
Emko, nasz wieczór wygląda praktycznie tak jak opisujesz, ale pamiętaj, że ja karmię piersią, więc moje dziecko nie pójdzie jakoś wielce spać, bo po 2h góra jest pobudka.I aż taka długa przerwa od karmienia do innych czynności nie wchodzi w grę, bo on tyle nie wytrzyma - je godzinę, więc potem się trzeba streścić w pół z resztą, bo inaczej wściek zmęczeniowy gotowy. Smoczka nie używamy, bo nie ma potrzeby.
A akurat wieczorami to on ma problemy ze zasypianiem, jest marudny, a potem kolejne karmienie to już jest w łóżku i śpimy razem, bo w nocy budzi się częściej niż w dzień niestety i je na ogół co 2 a nie 3h jak w dzień. Trochę już przez to jestem zombie jestem potwornie zmęczona, a do tego jakoś ostatnio mam problem z zaśnięciem w dzień i nie umiem nawet trochę odespać
Blamagda też się staram ustrzeliwać te momenty kiedy jest zmęczony, ale jeszcze nie wkurzony, udaje mi się częściej w dzień, ale popołudniami i wieczorem już gorzej. Czasem to jest kwestia pół minuty i po sprawie Generalnie ciężko z tym spaniem.

[elenka]

[gemi]

[biechna]

Tak rozmyślam o tym OT i...
Dziewczyny, wg mnie feminizm feminizmem (oboje z mężem do "grona" należymy), ale niezależnie od tego, jaka filozofia czy postawa życia jest nam bliska, wciąż działa na nas wielka siła tego, czym nasiąkaliśmy w domach. I dlatego uważam, że najważniejsze jest ciągłe, codziennie uświadamianie sobie jej wpływu, gdy w nasz dom wkrada się to, czego akurat nie chcemy, czyli np. nierówny podział obowiązków, tradycyjny podział, czy cokolwiek innego akurat danej osobie przeszkadza (bo przecież tradycyjny podział odpowiada jednak niektórym ludziom). Warto jednak najpierw ustalić z partnerem, jak chcemy żyć. Jaki chcemy mieć związek i dom. jakie wzorce chcemy przekazać dzieciom.
Często jest tak, jak pisze pough, że mężczyznę trzeba prosić o pomoc konkretnie. U mnie by to nie przeszło, bo mi odległy jest model "ja zarządzam domem i deleguję zadania do wykonania". Ten dom jest nasz i dążymy do tego, żeby dbać o niego razem. Co innego oczywiście, gdybyśmy oddali władzę nad domem jednej osobie, wtedy rozumiem proszenie o pomoc. No i inna całkiem sprawa, że ja ogólnie jestem od mówienia sobie rzeczy od razu, wprost, nie oczekuję, że ktoś, nawet mąż, będzie czytał w moich myślach.
Często jest też tak, jak pisze gemi, że kobieta uważa, że to ona wszystko sama zrobi lepiej (to ma masę kulturowych i religijnych uwarunkowań i zmiana tego też wymaga ciężkiej pracy), znam takie domy - koleżanka psioczy, że "mąż jej nie pomaga", a ja pamiętam dobrze, jak go krytykowała, gdy starał się coś zrobić. Wystarczyło pochwalić. Jak facet ma się zaangażować? Niechby sobie i był feministą. Kilkukrotna krytyka zniechęci nawet takiego do mycia garów (bo zostawiasz mazy!), przewijania dziecka (krzywo przewijasz! jak ty go trzymasz, zaraz zleci!), gotowania (przesolone! ) itp.
A przecież ci nasi panowie to przełomowe pokolenie mężczyzn, warto to docenić i warto też pamiętać, że im serio nie jest lekko (nie twierdzę, że kobietom jest, tyle, że tym razem przenoszę akcent na panów), niejednemu mojemu znajomemu ojciec dogadywał, gdy ten zbierał się za zmianę pieluchy, że to babskie zajęcie albo patrzył z ukosa na synową, która zamiast sama podać mężowi herbatę, to prosi, żeby to on jej podał (]:-> ):
Coraz częściej faceci znają się na pieluchach, potrafią zrobić dziecku posiłek, wiedzą, jak przewijać, choremu podają leki, angażują się w dom, gotują, włączają pralkę ( ) a dla pokolenia naszych ojców to mogłaby być wręcz profanacja prawdziwej męskości. I dlatego dobrze jest docenić. I ucieszyć się po prostu.
Myślę, że dużo jest w naszych rękach. Otwarte rozmowy i mniej krytyki mogą bardzo pomóc przełamywać ten schemat, który wielu z nas po prostu już nie odpowiada, a który kultywuje się wciąż w rodzinnych domach, przypuszczam, większości z nas.
A poza tym, to tak się rozpisałam, że zapomniałam do czego zmierzam, powinnam już dawno spać

[gemi]

biechna - jak ładnie to wszystko ujęłaś Dobrze, że poszłaś spać chwilę za późno
u mnie nie chodzi o krytykę partnera, czy jego sposobu prania, sprzątania, itp - oj, unikam wytykania czegokolwiek jak ognia. Poza tym mój mąż robi to na swój sposób i też jest naprawdę cacy i dobrze. Mi chodzi o takie organiczne przeczucie zakorzenione w każdej niemal mojej komórce, że słusznie będzie, jak JA to zrobię. Bo wtedy będę mieć w domu w miarę funkcjonującego męża. A jak się podzielimy tymi domowymi obowiązkami, to żadne z nas nie odetchnie. W końcu jak jestem zmęczona, to co mi zaszkodzi jeszcze:...... i tu długa lista rzeczy, które pozornie mi w tej sytuacji nie zaszkodzą.
Dopiero niedawno do mnie dotarło, że T. najbardziej męczy się świadomością, że biorę wszystko na siebie i widokiem mnie latającej ze szmatą, miotłą i garami. Bardziej nawet, niż gdyby zrobił to sam. To się nazywa empatia!!
robi się nam piękny OT

[YolaW]

elenka, dzięki wielkie Powalczę, choć czeka mnie ciężka przeprawa. W sobotę sprzątaliśmy razem - także jakiś sukces jest
biechna, dziękuję Ci sa słowa wsparcia> Masz rację, że muszę powalczyć, też ryczę czasami, że jestem z tym sama. Jak np. T kończą się czyste spodnie to zamisat nastawic pranie to mnie wypytuje kiedy wreszcie zamierzam pranie włączyć. Jego matka skakała koło nich, wiem, że to z domu wyniesione, ale my ogólnie jesteśmy jednym wielkim problemem i itak na terapię się musimy wybrać...

[eMka]

[YolaW]

eMka, mądrze piszesz. Pomaganie to nie branie odpowiedzialności a tylko wykonywanie poleceń.