wegedzieciak.pl

[ajanna]

ja typowa nie jestem, bo między moją Weroniką, a moim bliźniakami jest 14 lat różnicy . ale mam dokładnie odwrotnie niż napisała Arete, niestety . i to wcale nie dlatego, że byłam młoda i głupia . dla Weroniki byłam naprawdę idealną mamą, a teraz jestem kłębkiem nerwów i sobie nie radzę

[arete]

ajanna, tak jak napisałaś, przy takiej różnicy wieku to prawie jak debiut, na dodatek bliźniaki. Ja z jednym dzieckiem nie daję rady, gdy jestem z nim za długo sama. Na to wszystko nakładają się inne dziedziny życia, frustracje pracowe, nieporozumienia domowe itp. Ech, no łatwo nie jest. Ja się jakoś próbuję pocieszać, bo chyba nie mam wyjścia. Trzymaj się jakoś, Dzielna Kobieto!

[dynia]

[renka]

[agaB]

A ja już nie mogę doczekać się drugiego potomka Myślę, że przy drugim dziecku już będę normalnie podchodzić do niego, nie będę się tak bardzo stresować. Doświadczenie zdobywa się przy pierwszym, a jak drugie jest parę lat później, to jeszcze coś się pamięta, a jak różnica jest za duża, to można zapomnieć jak to było.
Między mną a siostrą jest różnica prawie 6 lat. Stanowczo, jak dla mnie za duża, bo jest nam ciężko się dogadywać. Gdy ja była w podstawówce, ona szła na studia. Nie miałyśmy wspólnych tematów.

[Lily]

[YolaW]

ajanna, na pewno świetnie sobie radzisz Ja Cię podziwiam, że wszystko w ogóle ogarniasz...
renka, gratulacje z powodu zwiększenia ilości czasu dla siebie

[priya]

Drugie dziecko mam bardzo krótko, ale już wiem, że u nas jest tak jak napisała arete. Już sam poród był zupełnie innym doświadczeniem i zapisał się w mojej świadomości bardzo na plus. Nie zaliczam żadnych baby-blues'ów, dołów, załamek. Czuję się bardzo związana z małym od pierwszej chwili. Nie panikuję, nie boję się, nie stresuję i nie załamuję. Zupełnie inna bajka niż za pierwszym razem...

[arete]

priya, takie słowa to miód na moje serce. Niech Wam ta bajka trwa i trwa.

[YolaW]

priya, to super!!! Cieszę się bardzo i mam nadzieję, ze u nas też tak kiedyś będzie

[eMka]

ja obawiam się, że niesiona dobrą passą przy pierwszym dziecku, bardzo się rozczaruję przy drugim. Zanim urodziła się Luiza, myślałam że dziecko to absolutna rewolucja w życiu, całkowite przemeblowanie, wywrócenie do góry nogami, że dziecko ciągle wyje i nigdy nie wiadomo co mu jest, że wyśpię się dopiero jak skończy 2 lata. Że koniec z miłymi wieczorami we dwoje, wolnym czasem i chwilami przyjemności. Byłam nastawiona że będzie bardzo trudno. Tymczasem póki co moje życie jakoś bardzo się nie zmieniło. oczywiście inne priorytety, oczywiście inny rozkład dnia i trochę inne plany, ale daleko do rewolucji.. Jestem szczęśliwa, mam czas dla siebie, póki co udało nam się znaleźć wspólny język z małą, śpimy normalnie i wszystko to wydaje się strasznie łatwe (oczywiście pamiętam że przed nami jeszcze sporo problemów, ale podchodzę do tego ze spokojem). I obawiam się, że podświadomie będę oczekiwała, że z kolejnym dzieckiem będzie podobnie. I że mogę się bardzo rozczarować. Dlatego pewnie świadomie na nie się nie zdecyduje, niech samo zrobi ten krok;)

[priya]

eMka, u mnie akurat było całkiem odwrotnie z pierwszym, tzn. nastawiałam się pozytywnie, a było bardzo ciężko na początku. Dlatego teraz jestem bardzo pozytywnie zaskoczona

[elenka]

[priya]

[arete]

Powiedzcie jeszcze na ile myślałyście/myśleliście o drugim dziecku w kategoriach rodzeństwa, tego, że dzieci będą miały siebie nawzajem, że jak się powiedziało "a", to trzeba powiedzieć "b"? Czy może było to po prostu "chcę i już"? I czy myślicie, że ten pierwszy powód jest jakoś tam gorszy czy niewłaściwy?

[YolaW]

eMka, mam podobnie jak Ty Jest tak łatwo, że boję się trudności z następnym...
priya, elenka, mam podobne obawy z tą miłością...dobrze się dowiedzieć, że nie ma z tym problemu

[ajanna]

[kamma]

dla mnie ważne było "zrobienie" rodzeństwa dla Irmy. I choć wiedziałam, że różnica wieku będzie już spora i początkowo nie będą mieć płaszczyzny porozumienia, to jednak nadejdzie taki wiek, że ich relacja będzie głęboka i niepowtarzalna.
Oczywiście to nie był jedyny powód. Chcieliśmy też drugiego dziecka, jakoś tak pasowało nam ono do nas

[Tempeh-Starter]

drugie dziecko - dyplomaty

[pomarańczka]

Cytat:

ja typowa nie jestem, bo między moją Weroniką, a moim bliźniakami jest 14 lat różnicy

Gdybym ja teraz zdecydowała się na braciszka,albo siostrzyczkę dla Anity to by była jeszcze większa różnica wieku ale co mi tam w tym momencie nie myślę o tym

Cytat:

ja typowa nie jestem, bo między moją Weroniką, a moim bliźniakami jest 14 lat różnicy

Gdybym ja teraz zdecydowała się na braciszka,albo siostrzyczkę dla Anity to by była jeszcze większa różnica wieku ale co mi tam w tym momencie nie myślę o tym

[eMka]

[arete]

Dziękuję Wam za wszystkie odpowiedzi na moje pytanie. Ciesze się, że widzę, że może być różnie i że to jest ok. Moja motywacja do posiadania dziecka w ogóle była dość rozsądkowa; czytałam kiedyś felieton Agaty Passent, w którym pisała o swoich powodach - że chciała tego doświadczyć, że postanowiła zaufać rozpowszechnionym opiniom, że macierzyństwo to niepowtarzalne doświadczenie, miłość niepodobna do innych. Ja miałam podobnie, no i oczywiście to, że znalazłam dla mojego dziecka fajnego tatę i że skoro fajnie nam we dwoje, to pewnie we trójkę też będzie nieźle. Myślom o drugim dziecku towarzyszą myśli o rodzeństwie, nie tylko rodzeństwie dla Antka, ale również w drugą stronę, bo przecież młodsze nie będzie już samo. Gdyby nie te myśli to pewnie nie zdecydowałabym się, jeszcze nie odpoczęłam po Antonim. Ale może trafi nam się taki "egzemplarz" jak u eMki.

[YolaW]

arete, ładnie napisałaś o tym wszystkim a zwłaszcza o fajnym tacie

[arete]

Yola, dziękuję.

[nitka]