wegedzieciak.pl

[kamma]

lilias, wydaje mi się to oczywiste i wiem, że zaakceptuję każdy wybór moich dzieci, dzięki któremu będą szczęśliwe.

My też chcemy na imprezkę, koniecznie!

[daria]

[alcia]

euridice, to mogłaś iść do tego chrztu, tylko w trakcie ceremonii trzymać za sobą skrzyżowane palce rąk (to świetna rada jaką otrzymałam od kolejnej osoby będącej bardzo gorliwym katolikiem - a mianowicie mojego szwagra). Zyskałabyś kasę, a chrzest tak na prawdę by się nie liczył

[mono-no-aware]

[Anja]

Kiedyś Kinga Dunin poruszała (chyba) w powieści "Tabu" kwestię "nawrócenia" dziecka w rodzinie ateistów. Tam to było tak, że z powodu źle ułożonego planu lekcji (i trochę dla draki), syn zaczął uczęszczać na lekcje religii i... uwierzył w Boga. A że był 8-letnim chłopcem, zapragnął i chrztu i komunii. Problem bardzo realny w sumie (możliwe, ze kogoś z nas będzie dotyczył). Co byście zrobili?

[alcia]

Ja bym z nią rozmawiała, że jest za wcześnie na takie decyzje. Ale gdyby się upierała, gdyby jej na prawdę zależało - pozwoliłabym na to. O ile nie musiałabym brać udziału w chrzcie - czyli obiecywać komuś, że będę ją wychowywała w jej wierze.. czyli o ile przez kościół również zostałaby uznana za wystarczająco "dorosłą".

[kamma]

Przede wszystkim rozmawiałabym o motywach tej decyzji, starałabym się wybadać, czy na pewno rozumie, na co się porywa. Gdyby sprawa była przesądzona, musiałaby sama wszystko załatwiać, w takim stopniu, w jakim jest to w mocy dziecka. I podobnie jak alcia, nie zgodziłabym się na mój czynny udział w chrzcie.

[lilias]

alcia, kamma to jak jest z tą akceptacją decyzji dziecka (o wieku na razie nie mówmy)? W chwili podjęcia innej decyzji niż oczekujecie dziecko traci wsparcie i musi szukać go gdzie indziej ? Może je przecież znaleźć w innych członkach rodziny. Wydaje się oczywiste, że dziecko ma lepszą pamięć jak wydaje się rodzicom i każde doświadczenie, włącznie z pewnym wykluczeniem do końca życia będzie zadrą w sercu i umyśle, może nie zawsze żywą, ale jednak.

alcia życiem religijnym np. w wierze katolickiej mogą zająć się zawsze wybrani przez rodziców rodzice chrzestni.

Życie nie jest idealne, wiem, że rozmawiamy teraz o sytuacji dla Was hipotetycznej, ale przecież możliwej. Idealizujemy zaplanowaną przez nas (w dłuższym lub krótszym przedziale czasowym) przyszłość, charakter i wychowanie dziecka, ale ono zawsze jest i będzie bytem odrębnym, jak my. Im starsze tym bardziej samodzielne i decydujące o sobie.

Trochę o mnie. Jestem osobą wierzącą i mimo, że urodziłam sie w rodzinie, gdzie rodzice byli ochrzczeni (niepraktykujący), sama zostałam ochrzczona w wieku kilku lat. Do chodzenia na religię i do kościoła nie byłam zachęcana, a jednak wiara jest dla mnie od dawna ważna. Rodzice wychodzili z założenia, że w kościele niczego złego nie uczą, więc im to nie przeszkadzało i nie starali się w te sprawy ingerować (a przecież mogli i to na różne sposoby, mało rodziców dręczy emocjonalnie swoje dzieci?) . Nie można mnie (mam nadzieje) określić mianem wojującej katoliczki przybranej przysłowiowym beretem moherowym, ale sama dokonałam pewnego wyboru bardzo dawno temu, który został zaakceptowany.
Przyznam, że w życiu bym się nad tym problemem za dużo nie zastanawiała gdyby nie lektura tego wątku. Analizując dzieciństwo od tej strony czuję się zaskoczona tym co wygrzebałam z pamięci, bo wcześniej wydawało mi się to oczywiste i naturalne. Żeby jednak nie wyglądało tak różowo mój tata nie był na mszy, kiedy brałam ślub kościelny (wtedy brało się cywilny i kościelny oddzielnie więc to nie było aż tak dla mnie bolesne).

[ Dodano: 2010-04-20, 23:21 ]
na moim chrzcie też nie był. Pamiętam.

alcia, kamma to jak jest z tą akceptacją decyzji dziecka (o wieku na razie nie mówmy)? W chwili podjęcia innej decyzji niż oczekujecie dziecko traci wsparcie i musi szukać go gdzie indziej ? Może je przecież znaleźć w innych członkach rodziny. Wydaje się oczywiste, że dziecko ma lepszą pamięć jak wydaje się rodzicom i każde doświadczenie, włącznie z pewnym wykluczeniem do końca życia będzie zadrą w sercu i umyśle, może nie zawsze żywą, ale jednak.

alcia życiem religijnym np. w wierze katolickiej mogą zająć się zawsze wybrani przez rodziców rodzice chrzestni.

Życie nie jest idealne, wiem, że rozmawiamy teraz o sytuacji dla Was hipotetycznej, ale przecież możliwej. Idealizujemy zaplanowaną przez nas (w dłuższym lub krótszym przedziale czasowym) przyszłość, charakter i wychowanie dziecka, ale ono zawsze jest i będzie bytem odrębnym, jak my. Im starsze tym bardziej samodzielne i decydujące o sobie.

Trochę o mnie. Jestem osobą wierzącą i mimo, że urodziłam sie w rodzinie, gdzie rodzice byli ochrzczeni (niepraktykujący), sama zostałam ochrzczona w wieku kilku lat. Do chodzenia na religię i do kościoła nie byłam zachęcana, a jednak wiara jest dla mnie od dawna ważna. Rodzice wychodzili z założenia, że w kościele niczego złego nie uczą, więc im to nie przeszkadzało i nie starali się w te sprawy ingerować (a przecież mogli i to na różne sposoby, mało rodziców dręczy emocjonalnie swoje dzieci?) . Nie można mnie (mam nadzieje) określić mianem wojującej katoliczki przybranej przysłowiowym beretem moherowym, ale sama dokonałam pewnego wyboru bardzo dawno temu, który został zaakceptowany.
Przyznam, że w życiu bym się nad tym problemem za dużo nie zastanawiała gdyby nie lektura tego wątku. Analizując dzieciństwo od tej strony czuję się zaskoczona tym co wygrzebałam z pamięci, bo wcześniej wydawało mi się to oczywiste i naturalne. Żeby jednak nie wyglądało tak różowo mój tata nie był na mszy, kiedy brałam ślub kościelny (wtedy brało się cywilny i kościelny oddzielnie więc to nie było aż tak dla mnie bolesne).

[ Dodano: 2010-04-20, 23:21 ]
na moim chrzcie też nie był. Pamiętam.

[alcia]

[kamma]

[lilias]

[Anja]

[alcia]

[kamma]

Cytat:

Prezentem też mogę jakimś rzucić

ale, jak rozumiem, zamiast 1 komunii? Bo tu leży pies pogrzebany. Czy ja jestem jakaś okrutna? Bo z logicznej dedukcji wynika mi, że dałabym prezent, jeśli nie idzie do komunii, żeby nie czuła się gorzej niż inne dzieciaki, które po komunii będą paradować z różnymi cudami. Natomiast gdyby szła do komunii, to byłabym przeciwna prezentom.

[renka]

No dobrze, a co w takim przypadku, gdy mam wewnetrzna potrzebe ochrzczenia dziecka, a sama praktykujaca katoliczka na dzien dzisjeszy nie jestem.
Hipokryzja?
Nie mam oporow, zeby rodzice chrzestni czy inne osoby wdrazaly moje dzieci w praktyki religijne, bowiem wewnetrznie jest to najblizsza mi religia - mimo, iz wlasnie sama jej nie praktykuje.

[alcia]

[renka]

[alcia]

renka, ja to tak tylko pół żartem, pół serio..
Po prostu ja przeżyłam raz taki chrzest - chrzest mojej Kai. On był organizowany ze względu na Konrada. Ja nie chciałam chrztu, ale jemu zależało i obiecał mi, że to nie będzie pic na wodę, tylko rzeczywiście planuje wychowywać ją w tej wierze. Uczestniczyłam w tym obrządku, bo nie wiedziałam, co się tam będzie działo.. A okazało się, że jako rodzic obecny na chrzcie składałam przysięgę (a raczej miałam ją składać, bo ja akurat przemilczałam sprawę), że będę ją wychowywała w wierze katolickiej, były tam jakieś jeszcze bardziej szczegółowe deklaracje, nie pamiętam już. I bardzo żałowałam, że byłam tam obecna (a nie miałam jaj, by wyjść.. no po prostu nie byłam świadoma tego co mnie tam czeka).
Więc to rzeczywiście nie fair moim zdaniem chrzcić dziecko, jeśli nie ma się szczerych zamiarów co do jego przyszłości w danej religii.. czyli właśnie do wprowadzania w te wszystkie obrzędy.. po prostu praktykowanie. Bo chrzest jest taką deklaracją.
Ale jeśli zamierzasz, to pewnie wszystko OK.

[kamma]

alcia, absolutnie i wszystkimi kończynami się podpisuję!

[majaja]

[Lily]

Ja nie miałam komunii i dlatego do dziś nie mam roweru No serio, nie dostałam żadnej rekompensaty wtedy
Ale ogólnie kościół katolicki (nie mylić z wiarą w Boga) uważam za całkowicie skompromitowany. A to, że papież krył biskupów pedofilów... no sorry. Ja nie rozumiem, jak się jeszcze można trzymać tej instytucji. Mówię to bez złośliwości, moja mama jest praktykująca i nie robię jej wyrzutów z tego powodu. choć zdanie mam, jakie mam.

[alcia]

[lilias]

majaja, na moim ślubie i chrzcie dzieci też nie był, więc raczej nie sytuacja zawodowa, ale nie wykluczam, że w tamtych czasach mogła mieć jakiś wpływ.

[ Dodano: 2010-04-21, 19:12 ]
Lily, jest część księży, która przyniosła wstyd nie tylko mojemu kościołowi, ale i całemu rodzajowi ludzkiemu moim zdaniem. Nie wyobrażam sobie, żeby JPII wiedział i nic nie zrobił z taką potworną wiedzą, póki co dowiedziono, że pisma docierały do Watykanu, ale gdzie kończyła się ich droga nie wiadomo. Struktury są jakie są i dlatego uważam, że kościół potrzebuje ludzi światłych i wiernych, którzy wymuszą pozytywne zmiany. Dla Ciebie kościół jest instytucją, dla mnie ludźmi. Poza tym nie umiem być kim innym niż jestem (czyli chrześcijanką), a życie w próżni raczej nie dla mnie. Aha, na prezent komunijny dostałam zegarek i pozłacany łańcuszek z medalikiem, rowera też nie było

[ Dodano: 2010-04-21, 19:13 ]
Sorry za OT nie zamierzam nikogo nawracać

majaja, na moim ślubie i chrzcie dzieci też nie był, więc raczej nie sytuacja zawodowa, ale nie wykluczam, że w tamtych czasach mogła mieć jakiś wpływ.

[ Dodano: 2010-04-21, 19:12 ]
Lily, jest część księży, która przyniosła wstyd nie tylko mojemu kościołowi, ale i całemu rodzajowi ludzkiemu moim zdaniem. Nie wyobrażam sobie, żeby JPII wiedział i nic nie zrobił z taką potworną wiedzą, póki co dowiedziono, że pisma docierały do Watykanu, ale gdzie kończyła się ich droga nie wiadomo. Struktury są jakie są i dlatego uważam, że kościół potrzebuje ludzi światłych i wiernych, którzy wymuszą pozytywne zmiany. Dla Ciebie kościół jest instytucją, dla mnie ludźmi. Poza tym nie umiem być kim innym niż jestem (czyli chrześcijanką), a życie w próżni raczej nie dla mnie. Aha, na prezent komunijny dostałam zegarek i pozłacany łańcuszek z medalikiem, rowera też nie było

[ Dodano: 2010-04-21, 19:13 ]
Sorry za OT nie zamierzam nikogo nawracać

[malina]

Ja dzis byłam z klasa w gimnazjum na "dniach otwartych".Szkoła nosi imie Jana Pawła II,najwazniejsze wartosci oczywiscie bog,honor, ojczyzna.Podczas pasowania na ucznia każdy przysiega (klęcząc przed krzyzem i sztandarem ) wiarę w boga,dbanie o honor i poszanowanie ojczyzny Miałam ochote wstac i zapytac jakim prawem

[Lily]